शेतकरी


टिप्पण्या

  1. Unknown८ ऑक्टोबर, २०१६ रोजी ६:२९ AM वाजता

    पायाखालची जमिन
    अन सावलीदेखील
    पडलीय गहान...
    अतिशय कमी शब्दात दुःख मांडलय शेतकऱ्याच्यै आजच्या परीस्थितीच ...
    खुप छाऩ

    उत्तर द्याहटवा

टिप्पणी पोस्ट करा

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

1--- प्रेम हरवते कुठे

इमेज
  आपण सगळ्यांपेक्षा वेगळेच आहोत  असे लग्न झाल्या नंतर प्रत्येकलाच वाटत असते .जगातील सर्वात आनंदी ,सुखी म्हणजे आपणच  आहोत आणि  आपले  एकमेकांवर इतके प्रेम आहे तर आपल्यात कधी भांडण होणे  शक्यच नाही .सगळे जग असाच विचा र कर असते  . पण  वास्तवाची  जेव्हा ओळख  होते  दोघांचे खरे रूप समोर यायला लागते . कडू गोळी साखरेच्या मुलाम्यात  लपेटलेली, आणि साखरेचा मुलामा हळू हळू संपतोच  जिभेवर  रेंगाळतो  तो  फक्त  कडवट पणाच  ...नाते हे असेच  असतात का? दोघांमधल सामंजस्य का संपत ? ती कुठे कमी पडते ? त्याला का हे सगळ सांभाळून घेता येत नाही ....                ...
अधिक वाचा

फिरुनी नवी जन्मेन मी

इमेज
  दिवस सुरू झाला की मी गाणे लावते. पहिलं गाणं असत माणसाने माणसाशी माणसासम वागणे. एकीकडे काम चालू असते. खूपदा मनात हेच येत की मी सगळ्यांशी चांगल वागते. मला खूप लोक चांगले भेटले जे सतत मला मदत करायला तयार असतात. ज्यांना माझी खूप प्रगती झालेली पहायची आहे. आणि ते हर एक प्रकारे माझी मदत करत असतात. पण एक टक्का खराब, स्वार्थी, भामटे,लालची माणसे भेटतात. चांगल्या लोकांविषयी विचार केला तर मन आपोआप उत्साही होते. चेहऱ्यावर एक आनंद, मनाचे समाधान आणि त्या लोकांसाठी खूपसाऱ्या दुवा माझे मन मागतेच. त्रासदायक व्यक्ती विषयी मनात एकच विचार येतो. की ही व्यक्ती आपल्या आयुष्यात फक्त त्रास द्यायला आली नाही तर आपल्याला खूप काही शिकवून गेली. पुढचा बराच वेळ कदाचित ऑफिसला जाईपर्यंत डोक्यात हेच विचार घोळत असतात. ऑफिसला आले की एकीकडे लॅपटॉप चालू करायचा आणि गुलजारच्या गझल लावायच्या. पहिलं गाणं तुझसे नाराज नही जिंदगी हैराण हू का नाराज नसावं मी जिंदगी वर? का हैराण होऊन तटस्थपणे बघत राहू. भरल्या डोळ्यांनी काम करत राहावं. केबिनच्या डोअरला नॉक झाले की आधी डोळ्याच्या कडा हलकेच भिरकवायच्या आणि हसतच स्मोरच्याशी बोलायच...
अधिक वाचा
इमेज
  आपले प्रेम जेव्हा शेवटचा श्वास घेत होते, कोमेजत होते, ते मरणा आधी कोमात गेले होते. बघायचे नव्हते त्याला माझे हाल ह्या उघड्या डोळ्यांनी. म्हणूनच त्याने मिटून घेतले स्वतःला. एका गाढ निद्रेत गेला शोधायला तो स्वप्नाचा गाव. हिंडला, फिरला पूर्ण गाव त्याने धुडळला.. कोरड पडलेल्या घशानेच आवाज देत होता स्वतःला स्वतःच्या नटखट,अवली, मस्तिखोर, मिश्किल व्यक्तीमत्वाला कोरड्या घशाने शोधत होता प्रेमाचा ओलावा. पण नाही..... तिथे त्याला माझेच काही अवशेष सापडले छिन्नभिन्न झालेले मन, व्याकुळ आर्जवे, विनवण्यांचे लक्तरे.... मन खूप व्याकुळ झाले त्याचे तुझा मागमूसही नाही त्या गावी उगाच साद देत राहिला. सध्या ऐकलंय कोमात गेल्यावर त्याने आत्महत्या केलीय म्हणे... अनघा अनघा अतुल हिरे
अधिक वाचा